Kurt Weill (1900-1950) vestigde zich in 1935 in de Verenigde Staten als een nieuw en origineel geluid in het Amerikaanse musicaltheater. De werken die hij daar componeerde, hadden markante stijleigenschappen zoals het gebruik van dansmuziek uit zijn eigen tijd.

‘Lady in the Dark’, dat in 1941 in première ging in New York, is een muzikaal toneelstuk over psychoanalyse naar het boek van Moss Hart met teksten van Ira Gershwin. Het was het eerste succes van Kurt Weill in Amerika. Het stuk brak Broadwayrecords voor productiekosten, maar maakte alles goed in 777 voorstellingen.

De geheel in het Nederlands gezongen en gesproken musical speelt zicht af in het New York van de jaren veertig en draait om Liza Elliott, hoofdredactrice van een glamourous modeblad. Het blad draait wel, maar Liza’s leven niet en ze zoekt hulp bij psychiater Dr. Brooks. Ze wordt geplaagd door nare dromen en depressies en begrijpt niet waarom. De enige reden die ze kan bedenken, is het feit dat haar minnaar, Kendall Nesbitt, heeft aangekondigd dat hij wil scheiden van zijn vrouw om daarna met Liza te kunnen trouwen. Tot haar verbijstering is ze daar helemaal niet gelukkig mee. Tijdens de gesprekken met Dr. Brooks vertelt ze over haar dromen, herinneringen en twijfels en voor het oog van het publiek worden deze dromen werkelijkheid. Ze leiden tot hilarische scènes vol humor en absurdisme. Uiteindelijk vindt Liza de oorsprong van haar probleem en neemt ze een verrassend besluit.

‘Lady in the Dark’ is een musical met veel dans, zang en mooie muziek. De muziek van Kurt Weill weet elke keer precies de sfeer te typeren en wisselt virtuoos van swing naar bolero of wals, dan weer groots en meeslepend, dan weer als een parodie. Opvallend is ook het zeer grote kooraandeel in de musical. Het koor becommentarieert en illustreert de handeling en heeft daarom een grote verantwoordelijkheid.